A Test of Swiss Time บทวัดมาตรฐานเวลาสวิส

This is THE 24-year-old cuckoo clock.

This is THE 24-year-old cuckoo clock.


At summer school break in 1988 I went to study English language in Oxford, England for almost 3 months. I made many international friends, mostly European and Japanese. Among them, the Japanese friends were those whom I continued friendship with by writing letters for quite some time. The only non-Japanese one that I was writing to for a long while was my Swiss friend Roger.

In summer of 1989, exactly one year after Oxford summer school, I went on holiday in Europe with my mother and sister. We went with an organized tour group which limited only a few days in each country. I planned to visit some friends in Oxford who continued studying there, and also wrote to Roger that I would be in Zurich for 2 days. He was in Swiss military service at that time, but said he would take a few days off to meet me Zurich. He was a thoughtful person, and wanted to give his friend a souvenir that was very Swiss. So he bought a cuckoo clock for me. We made a plan to meet up but just before I left for a trip, his letter arrived saying that he could not get a permission to take a leave. Nevertheless, he asked me to call his mother to arrange a meet up to pick up the cuckoo clock. Now thinking back, I am quite amazed how we managed long-distance appointments in those days by mail. And it worked – without global roaming hand phones or social apps. Nowadays we get very irritated when our Whatsapp delays in sending messages by 3 seconds. When did we become this impatient?

Once arrived in Zurich, I called Roger’s mother as agreed. Then I learned that she only spoke German, so we couldn’t communicate to settle the appointment. Moreover, I felt bad asking her to bring a gift for me, so I left it as that. I went on with my program without seeing her. Roger and I continued writing to each other for a year or two. Then lives took us apart. We became busy with our own lives and gradually faded out from each other’s concerns. Eventually we stopped writing and completely lost touch. I went back to Switzerland 10 years or so later but Roger didn’t even come across my mind. Our beautiful teenage friendship only remained in my faint memory. I might have even forgotten once I had such a good friend named Roger.

25 years flew in a blink of an eye. I unexpectedly moved to Switzerland in the end of 2012. I have friends living all over the world, and many in Europe, so I never had to worry to feel disconnected. But when I pondered how to live my new life, I figured I should not wear a temporary attitude as when I lived in the US or Brazil. Now that I would settle permanently in Switzerland, I should seek for Swiss friends to immerse myself into the culture. And I was surprised to realize that despite all possible nationalities of friends that I had, very few were Swiss. There are some professional acquaintances, but none I could call a friend.

Then suddenly the name “Roger” came across my mind. Yes! If there was a Swiss I could call ‘friend,’ that would be Roger. But it had been a very long time, and I had no clue whether it would still be appropriate for us to call each other ‘friends.’ We have grown up and changed. He might not be someone I even want to associate with. I pondered upon it for a long time. Should I look up for him? How? Through Swiss system? I couldn’t even speak German. Then a thought came. Why not Facebook? I hear many people reconnected miraculously via Facebook. It might happen to me.

I typed in his full name and many profiles came up. The problem now was I had no clue how he looked like. He might have gained some 20 kilos or become totally bald. And the profile pictures didn’t help. It was very unlikely that I could tell which profile was him. The occupation in bio didn’t help either. We met as students and stopped contact before we chose careers. In conclusion, there was nothing in the profile that helped identify him; not the profile photo, not current city, not occupation, nor ‘liked’ pages. I almost gave up but decided to have a go all the way. If I were unsuccessful, at least I tried my best.

I selected 2 profiles from Facebook that I thought could be a possibility, given the age and photos. Then I googled them further. One person turned out to be a banker in Zurich (how typical,) and the other a kind of engineer living near Lausanne. I wrote e mails to both of them with extreme caution and politeness, explaining my quest of a long-lost friend of 25 years. If he was not the one who met me in Oxford in 1988, he could accept my apologies and simply delete my mail.

Many days passed without much of a hope, and an email popped in. Roger the one near Lausanne wrote back to me in his usual plain and polite manner. “Hello Fah. It’s very nice to hear from you again….” Oh god….I was thrilled.

We wrote emails exchanging stories of our lives in the past 25 years, the way we did before. Roger moved from Zurich to Lausanne not long after we stopped the contact, and has been living in that area since then. Now he has a lovely wife, Alice, and a 19-year-old daughter and a 16-year-old son. Gee… When I met Roger I was the same age as his daughter. How can I not feel so old? After we had corresponded for a few months, I had a trip to drive to Geneva. Roger’s place was just enroute, so, I wrote to him asking if we could meet up for coffee. He excitedly accepted the proposal that I would stop on my way in the afternoon.

I was driving in excitement all the way. Though we kind of rekindled our friendship through emails, we had not seen each other for a very long time. I was not sure how the reunion would turn out. Would we enjoy talking to each other? Would his family be nice? Would I feel awkward? I was planning to buy a bottle of wine for them on the way, but it happened that I couldn’t find a shop at all. So I went empty-handed and was more nervous. Well, at this point I guess I had nothing to lose.

I followed the local road after exiting the highway as per GPS instruction. It was a nice suburban, residential area with many big houses and vineyards on the hills. Lovely. I was looking for the house number on the destination street but it was hard to see. When I reached a house I thought that could be the one, a door swung open as if the owner was expecting someone. Roger walked out with a little smile as I was familiar with. After I parked we greeted each other with delight. He looked pretty much the same except some unavoidable signs of 25 more years. His wife, his daughter, and son were all there receiving me. We had coffee and cakes that they prepared in their lovely house on a Sunday afternoon. What a perfect setting to catch up for long-lost time. We talked about many things. Among all, the story during our time in Oxford was the top topic, which Roger seemed to enjoy telling his children a lot. How couldn’t it be fun and exciting telling your children about time long before you even met their mother? Plus, a witness of the story was present there. To top that up, we had an even more exciting story how we reconnected via Facebook. I was so happy to reunite with my good old friend and his lovely family. Roger was still my caring and thoughtful friend like before.

We went through many stories until the one about my short trip to Switzerland in 1989. As I was telling his children that I called their grandmother but could not communicate and arrange to meet, Roger got up, told me to hold the story, and disappeared into a study room next door. A minute later he reemerged with a brown box. He handed it over to me and said; “This is the present I wanted to give to you. It’s a cuckoo clock.” I put my hands on my chest; my eyes must have popped out in disbelief. “Don’t tell me, Roger, that this is THAT cuckoo clock you bought 24 years ago!” He gave a little smile; “Yes it is. I always kept it.” My god, I almost burst out into tears. How possible he kept it well all these years. I changed the mood joking before tears would run down; “Well, Roger, the cuckoo bird may have already died. I don’t think he can coo anymore.” And we all burst out in laughter.

I guess neither Roger nor I had imagined the present would ever be given to the receiver as the giver wished. Despite a long wait of 24 years, finally the gift was passed into the receiver’s hands. I couldn’t help thinking that maybe it was a non-coincidental symbol of our friendship. “Time” is a true test of camaraderie. Regardless of how long it is, or what we have been through, true friends will always be friends. Switzerland is reputable for making precise and long-lasting timepieces. I don’t think it happened without a reason that Roger my Swiss friend intended to give me a gift of clock. And it must not have been a coincidence that we had to wait 24 years for the delivering to realize. It must have meant to happen that way, to prove that friendship of the only Swiss friend I have is not less long-lasting than a Swiss watch at all.

P.S. After that Roger went to the study room again and this time came back with a thick pile of paper – it was all letters and airmails I wrote to him including photos and a book I gave him. I almost cried again because he kept them all so well. And I felt bad because I moved many times and lost most of my memorabilia including his letters. Shamed on me!
P.P.S. Roger and I now manage to keep in touch. We would get together if he comes to Zurich or I happen to pass by Lausanne. My husband and I stayed at his place and had a nice dinner with his family a few months ago. And his daughter stayed at my apartment in Bangkok when she travelled there. I feel very grateful to have a real, lasting friendship in my new country Switzerland.

บทวัดมาตรฐานเวลาสวิส

เมื่อปี 1988 ฉันไปเรียนภาษาอังกฤษภาคฤดูร้อนที่เมืองอ๊อกซ์ฟอร์ด ประเทศอังกฤษเกือบสามเดือน มีเพื่อนใหม่นานาชาติหลายคน ส่วนมากเป็นคนยุโรปกับญี่ปุ่น กลับบ้านแล้วตอนแรกๆคนที่สนิทๆก็เขียนจดหมายติดต่อกัน โดยเฉพาะเพื่อนญี่ปุ่นสองสามคน และอีกคนหนึ่งที่เขียนจดหมายคุยกันอยู่เป็นปีก็คือโรเจอร์ เพื่อนคนสวิส ซึ่งจะว่าไปแล้วก็เป็นเพื่อนชาวยุโรปคนเดียวที่ฉันคุยอย่างต่อเนื่องหลังจากกลับบ้านแล้ว

หน้าร้อนปี 1989 หนึ่งปีพอดีเป๊ะจากที่ไปเรียนซัมเมอร์ ฉันไปทัวร์ยุโรปกับแม่และน้อง เราซื้อทัวร์ไปเที่ยวหลายประเทศ ประเทศหนึ่งก็อยู่ไม่กี่วันตามประสาทัวร์ ฉันวางแผนกลับไปเยี่ยมโรงเรียนที่อ๊อกซ์ฟอร์ดและเพื่อนญี่ปุ่นบางคนที่ยังเรียนต่ออยู่ และเขียนไปบอกโรเจอร์ว่าจะผ่านไปซูริคบ้านเขาสองวัน ตอนนั้นโรเจอร์เข้าปฏิบัติรับใช้ชาติเป็นทหารเกณฑ์อยู่ แต่บอกว่าจะขอลากลับบ้านจะได้เจอฉัน เขาเป็นคนมีน้ำใจ ชอบซื้อของที่ระลึกฝากเพื่อน พอรู้ว่าฉันจะไปสวิสก็บอกว่าเตรียมนาฬิกานกคุกคูติดผนังแบบสวิสแท้ๆไว้ให้ฉันเป็นที่ระลึก นัดกันดิบดี ปรากฏพอใกล้วันเดินทางฉันได้รับจดหมายจากโรเจอร์บอกว่าลากรมออกมาไม่ได้ แต่ถึงซูริคแล้วให้ฉันโทรไปหาแม่เขาที่บ้าน จะได้นัดเอานาฬิกาคุกคูเพราะเขาซื้อเตรียมไว้ให้แล้ว มานึกดูตอนนี้ฉันแทบจำไม่ได้แล้วว่าสมัยก่อนที่เราจะมีโทรศัพท์มือถือที่โรมมิ่งได้ทุกที่ในโลกนั้นการนัดหมายอะไรกันแต่ละทีมันลำบากอย่างไร อย่าว่าแต่ว็อทส์แอพ ไลน์ หรืออะไรต่างๆที่เรียกได้ดังใจบนมือถือเลย เดี๋ยวนี้เวลาส่งข้อความจากแอพทางมือถือช้าไปสักสามวินาทีเราก็หงุดหงิดแล้ว ไม่รู้เรากลายเป็นคนใจร้อนขนาดนี้กันไปตั้งแต่เมื่อไหร่

ฉันเที่ยวทัวร์อย่างสนุกสนาน พอถึงซูริคก็โทรไปบ้านแม่เขาตามสัญญา แต่ปรากฏว่าแม่เขาพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ เลยไม่สามารถนัดกันรู้เรื่อง และฉันก็เกรงใจด้วย ไม่อยากให้แม่เขาต้องลำบากเอาของมาให้เพราะเราไปกับทัวร์ก็แตกแถวได้ไม่สะดวก จึงปล่อยไปตามเลย ไม่ได้เจอกัน หลังจากนั้นฉันก็เขียนจดหมายติดต่อกับโรเจอร์อยู่อีกพักหนึ่ง อาจจะปีหนึ่งหรือมากกว่านั้นนิดหน่อย แต่พอเวลาผ่านไปต่างก็ยุ่งกับชีวิตของตัวและค่อยๆจางหายออกไปจากชีวิตของกันและกัน จนสุดท้ายเราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย แม้สิบกว่าปีผ่านไปฉันจะได้กลับไปเที่ยวสวิสอีกก็ไม่ได้นึกถึงโรเจอร์หรือคิดจะติดต่ออีก มิตรภาพในวัยเด็กเหลือเป็นเพียงความทรงจำบางๆที่งดงามเท่านั้น สุดท้ายฉันยอมรับว่าแทบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเคยมีเพื่อนแสนดีชื่อโรเจอร์

เวลาผ่านไปเกือบ 25 ปี ปลายปี 2012 ฉันย้ายมาอยู่สวิสเซอร์แลนด์อย่างไม่คาดคิดมาก่อน ฉันมีเพื่อนอยู่ทั่วโลก ในยุโรปยิ่งมากมายหลายประเทศ ไปมาหาสู่กันได้อย่างสะดวกจึงไม่กลัวเหงาเลย แต่พอนั่งนึกวางแผนการใช้ชีวิตดู คิดได้ว่าคราวนี้ฉันไม่ควรใช้ชีวิตในต่างแดนแบบคนต่างชาติที่มาอาศัยอยู่ชั่วคราวเหมือนครั้งก่อนๆที่เคยอยู่บราซิลและอเมริกา หนนี้เป็นการย้ายเพื่อปักหลักจริงๆ จึงคิดว่าเราน่าจะคบหาเพื่อนชาวสวิสบ้าง ลองทบทวนดูว่าเรานี่ก็รู้จักคนหลายเชื้อชาติ แต่ทำไมไม่ค่อยรู้จักคนสวิสเลย ยิ่งที่จะเรียกได้ว่าเพื่อนนี้เห็นจะไม่มี คนที่เคยทำงานด้วยก็พอมีสองสามคนแต่ไม่ใช่เพื่อน มีใครบ้างนะที่เป็นชาวสวิสที่ฉันรู้จัก

ทันใดนั้นชื่อของโรเจอร์ก็วิ่งแหวกม่านแห่งกาลเวลาพุ่งเข้ามาในหัว ใช่แล้ว หากจะมีคนสวิสสักหนึ่งคนที่ฉันจะเรียกได้ว่าเพื่อนก็โรเจอร์นี่แหละ แต่ยังไงล่ะ เวลามันผ่านไปนานมาก อย่าว่าแต่เขาจะยังอยู่ซูริคหรือเปล่าเลย จะอยู่สวิตเซอร์แลนด์หรือเปล่าก็ยังไม่รู้ ชีวิตเขาจะเป็นอย่างไร เวลาผ่านไปนานขนาดนี้เข้าอาจกลายเป็นคนที่ฉันไม่อยากเป็นเพื่อนด้วยแล้วก็ได้ ฉันลังเลครุ่นคิดอยู่นาน จะไปสืบหาจากฐานข้อมูลสวิสก็ท่าจะยุ่งยาก ภาษาเยอรมันฉันก็พูดไม่ได้ ว่าแล้วก็บอกตัวเองว่าเอ้า ลองหาในเฟสบุคดูซิ ได้ยินมาว่าหลายคนเขาก็หากันเจอในนี้กันมามากแล้ว เราอาจจะฟลุ้คก็ได้

ฉันเคาะนิ้วกดแป้นชื่อนามสกุลโรเจอร์ลงไป โอ้โหขึ้นมาหลายคนมาก ปัญหาใหม่ที่ตามมาคือหน้าตาเขาเป็นอย่างไรแล้วก็ไม่รู้ เขาอาจจะอ้วนขึ้นมายี่สิบกิโลก็ได้ หรือหัวจะโล้นเลย คือมันมีความเป็นไปได้สูงมากที่ฉันจะไม่สามารถจำเขาได้จากรูปโปรไฟล์ในเฟสบุค ซึ่งพอไล่ดูแล้วก็มีความไม่แน่ใจในหลายคนจริงๆ จะดูอาชีพก็ไม่รู้ว่าเขาทำอะไร เรารู้จักกันตอนเป็นนักเรียน เลิกติดต่อกันก่อนเรียนจบ เรียนจบแล้วก็ไม่รู้ไปทำงานทำการอะไร สรุปคือดูแล้วไม่มีอะไรให้ยึดเลยทั้งรูป เมืองที่อยู่ อาชีพ ความชอบ ฉันจะเลิกความพยายามอยู่แล้ว แต่มานึกว่าไหนๆก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ลองดูอีกสักนิดให้สุดทาง อย่างน้อยถ้าหาไม่เจอก็ยังบอกตัวเองได้ว่าทำดีที่สุดแล้ว

ฉันเลือกเอาโปรไฟล์จากเฟสบุคได้สองคนที่คาดว่าอายุและหน้าตาจากรูปเท่าที่เห็นพอจะมีความเป็นไปได้ เข้าไปกูเกิ้ลสืบต่อ พบว่าคนหนึ่งทำงานธนาคารอยู่ซูริค อีกคนอาชีพวิศวกรอยู่ใกล้ๆโลซานน์ เขียนเมล์ไปหาเขาทั้งสองด้วยความสุภาพเป็นที่สุด อธิบายว่าฉันสืบหาเพื่อนเก่าชื่อนามสกุลนี้อยู่ ไม่เจอกัน 25 ปี หากเขาไม่ใช่คนที่เคยรู้จักฉันที่โรงเรียนที่อ๊อกซ์ฟอร์ดเมื่อปี 1988 ก็ขอโทษที่รบกวนและให้ลบเมล์ทิ้งได้เลย

เวลาผ่านไปหลายวันด้วยความหวังที่มีอันน้อยนิดของฉัน และแล้วก็มีเมล์กลับมาหาฉัน โรเจอร์คนที่อยู่เมืองใกล้กับโลซานน์เขียนมาด้วยภาษาเรียบๆตามฉบับความเป็นคนสุภาพของเขา ฮัลโหลฟ้า…ดีใจที่ได้ข่าวยูอีก…. ฮ้า….

เราเขียนอีเมล์เล่าเรื่องราวในชีวิตกันและกันที่ผ่านมา 25 ปีเหมือนที่เราเคยเขียนจดหมายคุยกันแต่ก่อน โรเจอร์ย้ายจากซูริคไปโลซานน์ไม่นานหลังจากที่เราเลิกติดต่อกันและปักหลักอยู่ที่นั่นมาตลอด มีภรรยาที่น่ารักเป็นครู มีลูกสาวอายุ 19 และลูกชายอายุ 16 ตายแล้ว.. ตอนที่ฉันรู้จักกับโรเจอร์ฉันก็อายุเท่าๆกับลูกสาวเขาน่ะแหละ แล้วจะไม่ให้รู้สึกว่าตัวเองแก่ได้อย่างไร เราเขียนคุยกันได้สองหรือสามเดือนนี่แหละฉันก็มีธุระต้องไปเจนีวา เลยส่งข้อความไปบอกโรเจอร์และถามว่าจะแวะไปกินกาแฟกันเอาไหม เขาตื่นเต้นมากบอกมาเลยๆๆๆ บ้านเขาอยู่บนทางผ่านที่ฉันจะขับรถจากซูริคไปเจนีวาพอดี เลยตกลงกันว่าฉันจะแวะไปกินกาแฟด้วยตอนบ่ายแก่ๆก่อนจะเลยไปนอนค้างบ้านเพื่อนที่เจนีวา

ระหว่างทางขับรถไปฉันก็นึกลุ้นไป ถึงจะเขียนอีเมล์คุยกันมาพักนึงแล้วแต่เราก็ไม่เจอกันมานาน ฉันก็ยังไม่แน่ใจอยู่ดีว่าการเจอกันครั้งนี้จะออกมาเป็นอย่างไร เราจะคุยกันสนุกไหม ครอบครัวเขาจะน่าคบหรือเปล่า ฉันจะเก้อๆเขินๆไหม ระหว่างทางฉันตั้งใจจะแวะซื้อไวน์ไปฝากสักขวด ปรากฎก็หาร้านซื้อไม่ได้อีก สุดท้ายไปมือเปล่า บอกตัวเองว่ามาถึงขั้นนี้แล้วอะไรก็ไม่มีเสีย ลุย

ฉันขับรถแยกออกจากไฮเวย์ตามที่จีพีเอสในรถพาไป ถนนเข้าสู่ย่านบ้านคนอาศัย มีไร่ไวน์เขียวกว้างแลดูสงบน่าอยู่ ถึงถนนตามที่อยู่แล้ว บ้านเรียงกันไปเป็นแถวแต่มองหาเลขบ้านยาก พอถึงบ้านหนึ่งฉันกำลังลังเลเล็งอยู่ว่าใช่หรือเปล่า ประตูบ้านก็เปิดออกเหมือนเจ้าของบ้านรอคนมาเยือนอยู่อย่างใจจดใจจ่อ โรเจอร์เดินออกมายิ้มน้อยๆตามแบบคนเรียบร้อยเช่นเดิม โบกให้ฉันจอดรถเข้าที่ ฉังลงจากรถมากอดทักทายกัน เขาดูไม่ต่างจากเดิมเท่าไรเลย เพียงแค่แก่ไปตามอายุเท่านั้นเอง ทั้งภรรยาอลิซ ลูกสาว ลูกชาย รอรับอยู่กันพร้อมหน้า เขาเตรียมเค้กชากาแฟผลไม้เป็นมื้อน้ำชาไว้รอรับอย่างเต็มที่ น่ารักมากๆ เราได้คุยกันสารพัดเรื่อง ที่น่าประทับใจก็คือเรื่องราวสมัยอ๊อกซ์ฟอร์ดที่โรเจอร์ดูจะตื่นเต้นในการเล่าให้ลูกๆของเขาฟังไปพร้อมๆกัน ก็น่าตื่นเต้นอยู่หรอกที่พ่อจะได้เล่าเรื่องสมัยหนุ่มๆก่อนที่จะเจอกับแม่เสียอีกให้ลูกๆฟัง แถมยังมีพยานของประวัติศาสตร์มานั่งประกอบฉากอยู่ตรงหน้าเป็นหลักฐาน ยิ่งกว่านั้นเรื่องราวที่เราได้กลับมาเจอกันอีกเพราะเฟสบุคยิ่งน่าอัศจรรย์ ฉันมีความสุขมากที่ได้เจอเพื่อนเก่าและพบครอบครัวที่น่ารักของเขา โรเจอร์เพื่อนรักของฉันคือโรเจอร์เพื่อนที่สุภาพและมีน้ำใจคนเดิม

เราเล่าให้เด็กๆฟังมาจนถึงเหตุการณ์ที่ฉันกลับมาสวิตเซอร์แลนด์อีกครั้งในปี 1989 และได้โทรคุยกับคุณย่าแต่ไม่ได้เจอกัน มาถึงตอนนี้โรเจอร์ลุกขึ้นแล้วบอกว่า รอเดี๋ยวนะ เขาเดินเข้าไปในห้องทำงานที่อยู่ติดกันแล้กลับออกมาด้วยกล่องสีน้ำตาลใบหนึ่ง ยื่นให้ฉันแล้วบอกว่า “นี่คือของขวัญที่ฉันตั้งใจให้เธอ นาฬิกานกคุกคู” ฉันยกมือขึ้นทาบอกตาเบิ่งจนแทบหลุด ร้องถามไปว่า “อย่าบอกนะโรเจอร์ ว่านี่คือนาฬิกาคุกคูอันนั้น เมื่อ 24 ปีที่แล้ว” โรเจอร์ยิ้มน้อยๆตอบว่า “ใช่ อันนั้นแหละ ฉันเก็บไว้” โอ๊ยฉันจะร้องไห้ให้ได้ มันจะเป็นไปได้ยังไง เขาเก็บมันไว้นานขนาดนี้ ฉันรีบเปลี่ยนอารมณ์ก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมาโดยพูดติดตลกว่า “นกมันจะตายไปหรือยังโรเจอร์ ป่านนี้มันคงไม่ออกมาขันคุกคูแล้วหละ” แล้วทุกคนก็หัวเราะออกมา

ทั้งโรเจอร์และฉันต่างก็คงคิดไม่ถึงว่าผู้ให้จะได้มอบของขวัญชิ้นนี้ให้ผู้รับตามความตั้งใจจริงๆ ถึงเราจะต้องรอเป็นเวลานานถึง 24 ปี แต่สุดท้ายวันนี้มันก็เดินทางมาถึง ฉันอดคิดไม่ได้ว่า หรือนี่คือสัญลักษณ์ของความเป็นเพื่อนอย่างแท้จริงที่มันไม่ได้เกิดขึ้นอย่างบังเอิญ “เวลา”คือเครื่องมือพิสูจน์ความเป็นเพื่อนอย่างแท้จริง ไม่ว่านานเท่าไร ไม่ว่าเราจะเติบโตผ่านอะไรๆมากมายเท่าไหนในชีวิต เพื่อนที่ดีก็จะยังคงเป็นเพื่อนที่ดีของเพื่อนเสมอ สวิตเซอร์แลนด์มีชื่อว่าผลิตนาฬิกาที่เที่ยงตรงและคงทนที่สุดในโลก มันคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่เพื่อนชาวสวิตตั้งใจที่จะมองนาฬิกาเป็นของขวัญให้ฉัน และไม่บังเอิญที่เราต้องรอให้การ”มอบ”นั้นเกิดขึ้นนานถึง 24 ปี มันคงถูกกำหนดมาให้เป็นการพิสูจน์ว่า ความเป็นเพื่อนของเพื่อนสวิตคนเดียวของฉันนี้ เที่ยงตรงแม่นยำไม่ต่างจากนาฬิกาสวิสเลย

ป.ล. หลังจากนั้นโรเจอร์เข้าไปหยิบเอากระดาษปึกใหญ่ออกมาที่ทำให้ฉันแทบจะน้ำตาไหลออกมาอีก เพราะมันคือจดหมายและแอร์เมล์ทุกฉบับที่ฉันเคยเขียนส่งมาให้เขา และยังมีรูปถ่ายและหนังสือที่ฉันเคยให้เขาด้วย ทุกอย่างเก็บไว้อย่างดี ฉันอายจริงๆเพราะย้ายบ้านหลายรอบและไม่รู้ว่าเก็บจดหมายเขาไว้ที่ไหน
ป.ล. อีกที โรเจอร์และฉันได้เก็บความเป็นเพื่อนของเราไว้ได้อย่างต่อเนื่องแล้วตอนนี้ หากเขามาซูริคก็จะนัดมากินข้าว ส่วนฉันก็จะแวะไปหากต้องผ่านไปทางเจนีวา ฉันและสามีได้ไปพักบ้านโรเจอร์และทานข้าวกับครอบครัวเขา และฉันก็ให้ลุกสาวเขาไปพักบ้านฉันที่กรุงเทพ ฉันรู้สึกโชคดีทุกครั้งที่นึกว่ามีมิตรภาพที่เที่ยงตรงยาวนานในสวิตเซอร์แลนด์ประเทศใหม่ของฉันนี้

One comment on “A Test of Swiss Time บทวัดมาตรฐานเวลาสวิส

  1. Nuj says:

    คุณฟ้าคะ ได้อ่านภาคภาษาอังกฤษจบไปแล้ว ต้องรีบมาเขียนก่อน อยากบอกว่าเป็นเรื่องที่สวยงามมากๆ ผิดคาดจากที่คิดไว้แต่แรก เพราะนึกว่าคุณฟ้าจะเขียนเรื่องในแง่การตรงต่อเวลา หรือเกี่ยวกับประวัตินาฬิกากุ๊กกู ..อ่านแล้วหยุดไม่ได้ต้องอ่านจนจบ รู้สึกตื่นเต้นราวกับไปนั่งอยู่ในเหตุการณ์ทุกขณะเลยเชียว ขอบคุณที่เขียนเรื่องดีๆ ให้อ่านนะคะ คืนนี้นอนหลับฝันดีแน่ๆ 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s