India Makes Me Nuts ถั่วบ้าจะฆ่าฉันที่อินเดีย


I was going to give the title of this story “India Makes Me Laugh” to balance the sadness from “India Makes Me Cry”. But when thinking about the stories that I planned to write, I changed my mind to “India Makes Me Nuts” to give it a very appropriate pun meaning.

It began with “nuts” and ended with my sanity being nearly lost (still with laughter.) The story is: out of the blue I developed an allergy to nuts at the age of thirty something. It was from being completely normal to a severe reaction to nuts overnight. So sudden and so acute anyone would wonder why and how it happened. Well, just on a normal one day I went with colleagues to our usual place for lunch near office. We ordered our favorite dish to share; water-spinach salad. After that I went right to the meeting and soon my body became very itchy and covered with rash all over. I endured it until the end of the meeting then drove to my allergy doctor by myself. Luckily my pharmacy background made me certain it was related to something I ate for lunch. The suspect was either shrimp or cashew nuts. When the doctor saw me at the hospital, she almost screamed out loud because of my badly swollen face. She ordered the nurse to retrieve medicine for injection from the emergency cabinet rather than going through a usual protocol to bring it from the pharmacy room, because she didn’t want to waste one further minute. The test later revealed that I was allergic to all kinds of hard-grained nuts at the severe level of which only 2 more persons at that time were reported in Thailand. How lucky to be one of the three! I asked the doctor why it only happened to me at this age and not before. He replied with a straight face; “Because now you are aged!” “….” I still persisted to question more; “Why nut allergy is common to westerners but not Thais?” Again, he bluntly answered; “Well, quite a lot of Thais are allergic too, but you never hear about them because they are already all dead!” Yikes!!! My doctor had such a cruel sense of humor.

Soon after being diagnosed with a severe nut anaphylaxis, I was assigned the job that took me to India often. Indian food is full of nuts, which makes it hard to avoid already. But what’s more stressful is the fact that Indians don’t know anything about nut allergy. They have no idea such an allergy exists. No doubt they have no clue that this is the most deadly kind of food allergy, and people who are very sensitive have to avoid food cooked with the same utensils with the dishes containing nuts. This made it chaotic every time I ordered food in a restaurant in India because I had to explain and re-explain to make sure they understand and would take the instruction seriously. Yet every time when they brought my dishes I still had to ask again and check the food thoroughly before putting it my mouth. Once I gave a lengthy explanation that my food could not be contaminated with nuts and the chef had to use clean utensils to prepare my dish, the waiter shook his head left and right with a firm reassuring gesture. But when he brought the dish, it was fully covered with pine nuts on top. I complained and he tried to mend the damage by saying sweetly: “No worries, ma’am, I will pick every grain of nuts out of your dish myself for you.” Yikes!!!! It’s not that I dislike it so you can pick them out, mister. It can kill me so you have to prepare it anew. Huh!

Another time I was flying to Mumbai via Singapore. It was a big conference, thus, many of my colleagues also went in the same flight. The food was very delicious and served elegantly and sumptuously on this best airline of the world. At that time I was still new to my allergic condition and sometimes I forgot to carefully pay attention to what I consumed. Mixed satay was so delicious I forgot that the sauce was full of peanuts! After the meal was over and cabin light was dimmed, the allergy attacked me. Not only it was itchiness and rash, but also I was shivering because the contraction of sweat pores made me feel very cold. It was 3 more hours before the flight would land and I wouldn’t be able to tolerate the symptoms, so I called a flight attendant to ask for antihistamine. She hurriedly went away but returned saying they were not allowed to prescribe antihistamine on board but she would announce for a doctor passenger to prescribe it. A few minutes later she came back telling me with delight that there was a doctor sitting just near me. She would ask him to check on me right then. I was in a bad state suffering in my seat already but when that doctor turned up in front of me I almost burst into a laugh because he was my colleague with a doctorate degree but not a medical doctor. He was also surprised to learn that the patient was me. We didn’t know whether to laugh or cry as there was no doctor on board on that entire flight and I had to suffer for the next few hours. However, as soon as the plane landed and the cabin door was opened, an Indian doctor with an assistant rushed in to my seat even before other passengers were allowed to disembark. I was administered a shot right in the seat and wheeled in a chair through immigration. Luckily my reaction was not yet severe at its peak then, otherwise I would have had a very short journey to heaven from that high level of altitude.

Then another time I attended a very stressful meeting that we had to go through issues and made due decisions afterwards. We could afford only a very brief lunch break so my Indian colleague catered in a great meal; at least we were rather good at sourcing excellent food to feed our energy during hard-working meetings. My colleague really paid attention to care for my food. He ordered such delectable biryani for me, my favorite, and give a special instruction about my nut allergy. It was so tasty I ate a whole big portion and rushed back to the meeting with full energy. A brief moment later I felt bad itchiness in my eyes and I couldn’t stop scratching. I started to worry it might be my allergic reaction so I interrupted the discussion and asked everyone to look whether my eyes were red from the reaction. My boss declined and told me that it must have been my imagination, as the food was carefully instructed not to be prepared with nuts. Five minutes later my eye itchiness increased. My boss turned to look at me for a consent to his point, but as soon as our eyes met he stopped talking and cried out; “Your eyes are full of blood!” One of the severe reactions was the breakage of red-blood veins in my eyes which resulted in scarily bloody eyes like Halloween ghosts. Anyone seeing would be frightened. Then the meeting was automatically stopped. People were calling doctors. Unfortunately the company doctor was not stationed in-house at that time. My boss found out that we could walk to a clinic next door to the office. But by the time we arrived, I already vomited many times and had the worst stomach pain beyond description. Even after the injection I lied squirming in the patient bed for an hour. My colleague who ordered the food visited when I started to sober. He called the restaurant to investigate and complained. The answer he received was: “ No, no, no, there was absolutely no nuts in the food. I did not add any nuts at all. But I used ground peanut oil to cook. Very good quality oil, sir.” Yikesssssss!

Another nut-attack time was after a full day of successful meeting. Everybody was happy with the achievement, so my boss suggested a fun night out. As I had been to India many times but had been to nowhere but hotel and meeting rooms, my boss asked me what I wanted to do. I, then, made a request for a modern Bollywood movie, and it had to be at Eros, the beautiful historic cinema built during the colonial time. Bollywood movies are long and it would be too late for dinner afterwards, so my colleague proposed a quick dinner at a modern, fusion restaurant not far from the cinema. I ordered a dish of pasta and requested it be prepared without nuts. My boss repeated a full instruction in Hindi and emphasized about my allergy. The waiter shook his head left and right with reassuring words. It took very long for the food to arrive and we started to worry about being late for the movie. Thus, when it arrived we dived in hurriedly. Focusing on filling my stomach as quickly as possible, I forgot to pay attention to what I swallowed. By the time I realized I was chewing something crunchy, three big bites of pasta were already gone in my body. I investigated the dish and saw almond flakes. My boss and colleagues started to be panic. The previous incidence was still haunting them. I thought the almond amount in three bites could possibly be blocked by the antihistamines and steroid which I then carried with me for emergency. Not wanting to ruin everyone’s night, I told my boss that I felt normal and should be alright after taking those medicines. And we went to movie. But only after 5 minutes in the cinema watching barely a song of Bollywood dance, I felt my allergic reaction was rising fast. I knew it would reach a critical level soon, so I whispered to my boss that I needed to go to the hospital. In a blink of an eye all of them jumped on their feet and dragged me out of the cinema into a nearest taxi.

Anyone passing the streets of Mumbai that night might have seen a petite, black-yellow cab swerving left and right trying the make its way through the still chaotic, dense traffic with four big Indian hands and two small feminine ones sticking out to signal for right of way. The driver with thick, long beard in a white turban looked determined to bring the car to the destination as if he was racing for a grand prix prize. What not visible is a small Thai girl squeezed in the middle of the back seat trying to gasp for air through the mouth. Her face was covered in red rash and she did not perceive any bustling actions around her. She was silently praying for the taxi to arrive at the hospital as soon as possible.

While we were trying to beat the traffic to the hospital, my alpha and efficient boss called the hospital from the car demanding a doctor, nurses, and all the necessities to be ready to receive me at the emergency room. Thus, as soon as the taxi driver pulled over at the emergency door I was carried and laid on the nearest bed without delay. Despite being half-conscious, I could see clearly that the room condition looked more like a morgue than an emergency unit. It was an old, shabby concrete building with a small entrance unlike emergency units in Bangkok where automated sliding doors are accommodating critical arrivals. The room inside also looked like a nursing camp during the World Wars, with worn-out wooden work stations and chipped metal beds. Had I not been with my boss who knew his way so well, I would have gathered my strength and continued to another hospital.

As soon as I was put on the bed, a nurse who seemed to be well experienced dashed in with thermometer, stethoscope, and other equipment to prepare me for a treatment. The skillful manner of the nurse made me feel better. A young doctor popped in soon after. He asked me many questions then prescribed medication through intravenous dripping administration instead of direct injection. Thus, I had to lie there for almost an hour while the medicated solution was slowly dripping into my arm. The nature of this medicine is that when the first dose flew to the groin area towards the legs, it would give a burning sensation right there. When it passed through inside my body like a flash fire in my vein, I couldn’t help crying out loud. My boss and colleagues waiting outside heard it and were worried but very soon I felt better. In half an hour I gained back my full consciousness but started to feel drowsy as a side effect of the medicine. I knew that after falling asleep I would slumber well for straight 9 hours and wake up fresh as if nothing ever happened. I couldn’t wait to get to my comfortable bed at the hotel but I overheard the doctor talking to a nurse about arranging for me to stay over at the hospital. Oh no, no way at this slaughter house-looking place! I called for my boss begging him to talk to the doctor to release me. He wouldn’t agree so I called for the doctor and started to convince him myself. My head strategized how to talk into him. I put on a show with a big, fresh smile to impress him that I already fully recovered. I talked a lot to show off my energy. The doctor was almost convinced and probably considering to sign a release for me. I decided to make a check-mate move to speed up his decision by telling a joke to him. If my sense of humor came back, he would believe that my well-being state was fully restored. The story I chose to tell him was of course about nut allergy. “Well, doctor, in the US nut allergy is very common. Nothing to worry about. Did you hear on CNN news that a girl was kissing her boyfriend who ate nuts 9 hours before, and she died? That was a kiss of death!” The doctor jumped, didn’t find that funny, and said immediately, “Ok you stay here tonight! I don’t want to risk.” No…that was not my plan! Bad choice of story and no, it was not funny. I had to start the show all over again until he was finally convinced and release me.

Another incidence, which I already lost track how many of them happened, was when I stayed at a different hotel instead of my regular one. At breakfast buffet I had to study the food well what I could safely eat. I was excited to see a big lassi bar with various flavors. It was really fancy. Many different flavors in nice glass bottles were standing on a counter made it look like a cocktail bar of freshly made lassi by a bartender behind it. I was tempted to try some of those creative flavors but decided to play safe with a normal sweet lassi. Yet, I followed my protocol of reassuring. “May I have a normal sweet lassi, please? But I am allergic to nuts. Is there any nut ingredient in this sweet lassi? And did you clean the blender after mixing each batch because I cannot drink lassi that is contaminated with nuts?” The bartender replied with confidence: “No nuts, ma’am. I confirm? Enjoy your lassi, ma’am.” I grabbed a bottle to the table, but by that time I was paranoia enough to over-check. I had way too many incidences despite being very careful and I didn’t want to go to the hospital again. So I poured lassi into a glass instead of drinking directly from the bottle, looking carefully at the stream of liquid. What is that tiny green chunk? I poured and discovered more. Though they were very small I brought the glass and bottle back to the bar. Now there is a restaurant manager in a suit standing together with the bartender. Good, I will interrogate both of them.

“Mister, you said this was a plain sweet lassi. Please tell me what these green particles are.” He answered: “Surely it is not nuts, ma’am.” “Then what is it?” Hesitantly he replied: “It’s chunks of sugar, ma’am.” I didn’t give up: “Sugar should dissolve in the yoghurt, shouldn’t it? It can’t be solid and suspended this much.” We went on back and forth but no matter how he reaffirmed, something told me that I should not believe him. Eventually two of them huddled and discussed among themselves for a few minutes, then turned me with a Eureka look in their faces. “Ma’am I know now what it is. You surely don’t have to worry at all as it is not nuts. It is just pistachios, ma’am.”

Yikessssss India really makes me nuts!

P.S. After that I was treated with a medicine. Magically, today my allergic reaction to nuts is minimal and not severe anymore. I wouldn’t say I am completely cured, though. So if I go to India again, still, don’t make me nuts, please!
P.P.S. I still love India dearly and would go back to risk my life any time.


ตอนแรกตั้งใจจะตั้งชื่อเรื่องตอนนี้ว่า India Makes Me Laugh เพื่อเป็นการเปลี่ยนบรรยากาศมาหัวเราะกับอินเดียบ้าง เดี๋ยวจะหาว่าไปอินเดียมีแต่เรื่องเศร้า แต่พอนึกถึงเนื้อหาที่จะเขียนแล้ว เปลี่ยนชื่อมาเป็น India Makes Me Nuts ดีกว่า จะได้สองแง่สองความหมาย (Nuts แปลว่าถั่วหรือแสลงว่า”บ้า”ก็ได้)

มันเริ่มขึ้นที่ “ถั่ว” แต่จบลงที่ฉันเกือบบ้า(แบบยังพอขำได้อยู่) เรื่องของเรื่องคือว่า จู่ๆฉันก็เกิดอาการแพ้ถั่วขึ้นมาเมื่ออายุสามสิบกว่า แล้วความรุนแรงนี่คือจากศูนย์ คือกินถั่วได้ไม่เป็นอะไร อยู่ดีๆพอจะแพ้ขึ้นมาก็เป็นระดับเกือบตายเลยในครั้งเดียว วันหนึ่งไปกินข้าวกลางวันที่ร้านอาหารประจำย่านออฟฟิศตามปกติ สั่งยำผักบุ้งทอดกรอบมาแบ่งกัน กลับมาประชุมตามปกติฉันก็เกิดอาหารคันแทบคลั่งและผื่นขึ้นทั้งตัว ทนจนเลิกประชุมแล้วขับรถไปโรงพยาบาลหาหมอภูมิแพ้ประจำตัว โชคดีที่มีความรู้เรื่องโรคภัยไข้เจ็บเป็นทุนเดิม รู้ว่าแพ้อะไรที่กินเข้าไปแน่ๆ ทบทวนดูตัวการน่าสงสัยมีสองอย่างคือไม่กุ้งก็เม็ดมะม่วงหิมพานต์ ถึงโรงพยาบาลหมอเห็นหน้าแล้วร้องลั่นเพราะบวมฉึ่ง สั่งพยาบาลทุบตู้ยาฉุกเฉินตรงนั้นออกมาฉีดทันทีเพราะรอเบิกยาไม่ทันแล้ว ตอนหลังตรวจพบว่าแพ้ถั่วทุกชนิดในระดับรุนแรงเป็นหนึ่งในสามคนของประเทศไทย ถามหมอว่าทำไมหนูเพิ่งมาแพ้ กินถั่วมาตลอดชีวิตไม่เห็นเป็นไร หมอตอบหน้าตายว่า “ก็คุณแก่แล้วไง” “????” แข็งใจถามต่อว่า ทำไมแพ้ถั่วนี่ฝรั่งเป็นกันเยอะแต่คนไทยไม่เห็นเป็นเลยคะหมอ หมอตอบให้ชวนหายใจสะดุ้งว่า “อ๋อไทยก็เยอะ แต่ว่าตายไปหมดแล้วเลยเหลือไม่กี่คน” จ๊ากกกก อารมณ์ขันหมอโหดมากค่ะ

หลังจากที่รู้ตัวว่าแพ้ถั่วไม่นานฉันก็ได้รับมอบหมายหน้าที่ที่ต้องเดินทางไปอินเดียบ่อยอย่างที่เล่าไปแล้ว รู้ๆกันอยู่ว่าอาหารแขกใส่ถั่วเยอะขนาดไหน แต่ที่น่ากลัวกว่าคือแขกไม่รู้จักไม่เคยได้ยินโรคแพ้ถั่ว ไม่เข้าใจว่ามันเป็นการแพ้อาหารที่อันตรายรุนแรงที่สุดในบรรดาแพ้อาหารทั้งปวง คนที่เซ้นส์ซิทีฟมากๆแค่ใช้ภาชนะปรุงอาหารร่วมกับจานที่มีถั่วยังไม่ได้เลย ดังนั้นจึงเป็นการโกลาหลอย่างมากในการสั่งอาหารในร้านแต่ละครั้ง เพราะต้องย้ำและอธิบายกันอย่างละเอียดว่ากินไม่ได้เพราะแพ้ ดังนั้นอาหารจะมาปนเปื้อนถั่วนิดๆหน่อยๆก็ไม่ได้เลย ครั้งหนึ่งฉันสั่งและย้ำอย่างดีแล้ว แขกส่ายหน้าซ้ายขวาด่อกแด่กว่าเข้าใจดีไม่ต้องห่วง แต่พอยกมาไอ๊หยาเม็ดถั่วไพน์นัทโรยหน้ามาเต็มเลย ฉันทักแขกว่าไหนรับปากเสียดีว่ารู้เรื่องไง แขกทำท่าแก้ตัวลุกลี้ลุกลนเป็นการใหญ่ แล้วพยายามจะแก้ไขสถานการณ์โดยบอกว่า “แมมม่ายต้องห่วง เดี๋ยวฉานปายเขี่ยออกให้ในครัว” จ๊ากกกกกก ไม่ใช่ไม่ชอบกินจะได้เขี่ยทิ้งได้หนาบัง อีนี่ฉานตายได้หนาบัง มันต้องปรุงใหม่เลยห้ามปนมาในจาน

ครั้งหนึ่งไฟลท์ตรงไปมุมไบไม่มี ต้องไปแวะที่สิงคโปร์ก่อน หนนั้นเป็นประชุมใหญ่ เลยแห่กันไปทั้งแผนกมีเพื่อนร่วมงานและลูกน้องหลายคน เครื่องออกจากสิงคโปร์เสิร์ฟอาหารอร่อยมากๆ จานชามสวยงามสมเป็นสายการบินที่ดีที่สุดในโลก สะเต๊ะไก่แกะเนื้อปนกันมาอลังการน่ากิน ครั้งนั้นฉันเพิ่งแพ้ใหม่ๆยังงงๆกับอาการตัวเองและพลาดเองหลายครั้ง ลืมไปว่าน้ำจิ้มสะเต๊ะเป็นถั่วบด กินเข้าไปอย่างอร่อยเสียเยอะ พอแอร์เก็บอาหารหรี่ไฟมืดให้ผู้โดยสารพักอาการฉันก็เริ่มออก คันๆๆๆและหน้าเริ่มจะบวม ขนแขนสแตนด์อัพหนาวสั่นกึ่กๆๆ อีกตั้งสามชั่วโมงกว่าเครื่องจะลงที่มุมไบไม่ไหวแน่ ฉันเรียกแอร์ขอยาแก้แพ้ด่วน บอกว่าสาหัสมาก แอร์ตกใจรีบไปเปิดล่วมยา แต่แล้วมาบอกว่าจ่ายยาแก้แพ้ไม่ได้ผิดกฏ แต่จะประกาศหาหมอในเครื่อง ให้หมอมาจ่ายยาให้ เสียงประกาศขอดอกเตอร์ในเคบินดังขึ้นยังไม่เท่าไร แอร์ก็วิ่งมาบอกว่า แมมๆฉันตรวจรายชื่อดูเห็นมีดอกเตอร์หนึ่งคนนั่งใกล้ๆนี่จะไปเชิญมาด่วน ฉันเริ่มทรมานจนฟังไม่รู้เรื่องได้แต่พยักหน้าหงึกๆ พอดอกเตอร์โผล่มาเท่านั้น ต่างคนต่างขำกันกลิ้ง นั่นมันดอกเตอร์เพื่อนร่วมงานฉัน เป็นดอกเตอร์ปริญญาเอกต่างหากไม่ใช่หมอเมดิคัลดอกเตอร์ ไอ้เพื่อนร่วมงานก็งงอ้าวคนป่วยคือแกเองเหรอเนี่ย มองหน้ากันจะหัวเราะก็ไม่ออก สรุปคือฉันต้องทรมานอยู่จนเครื่องลงเพราะไฟล์ทนั้นไม่มีหมอเลย แต่พอประตูเครื่องเปิดเท่านั้นเขายังไม่ให้ใครเดินออก รีบกันให้หมอและผู้ช่วยแขกถือล่วมยาเข้ามาฉีดยาด่วนแก่ฉันเลยในเคบิน ดีนะตอนนั้นเริ่มเป็นใหม่ๆยังไม่รุนแรงมาก ไม่งั้นตายที่สูงแน่นอน

อีกครั้งไปประชุมเครียดมากๆและเวลาก็น้อย อยู่ในห้องประชุมกันทั้งเช้าไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน บ่ายโมงพักกินข้าวกันอย่างอ่อนเปลี้ย ยังอีกทั้งบ่ายต้องสุมหัวประชุมกันให้จบ เพื่อนแขกเลยสั่งอาหารเข้ามากินกันในห้องประชุม พวกเรานี่ดีอย่างที่เวลาทำงานกันหนักๆจะไม่ละเลยที่อย่างน้อยก็สั่งอาหารดีๆมากินกัน อาหารมาถึงเขาเอาใจฉันมาก เป็นบิริยานี่ข้าวหมกแกะอร่อยมากๆ เครื่องเทศเข้มข้นหอมหวน เพื่อนบอกว่าอันนี้สั่งเป็นพิเศษให้เธออย่างที่ชอบ และสั่งทำมาพิเศษว่าให้คนแพ้ถั่วกิน รับรองไม่มีถั่วปลอดภัยแน่นอน ฉันเลยฟาดเข้าไปจานโตสะใจ กลับเข้าประชุมทีนี้มีแรงลุยต่อแล้ว แต่เอ๊ะทำไมหน้าฉันมันร้อนๆ ตาก็เริ่มคันๆจนต้องขยี้ๆไม่หยุด ชักใจไม่ดี ต้องพูดขัดขึ้นมาในที่ประชุมว่านี่ๆแขกทั้งหลาย ช่วยดูหน่อยสิว่าตาฉันมันแดงไหม ฉันสงสัยว่าอาการแพ้ถั่วจะมาแล้ว นายบอกว่าไม่แดงๆ ยูคิดไปเองเปล่า แอร์ห้องนี้มันเสียเลยร้อน ไม่แพ้หรอกเพราะย้ำแล้วอาหารไม่มีถั่ว ผ่านไปห้านาทีฉันคันตามากขึ้น นายพูดๆๆแล้วบังเอิญหันมาพยักเพยิดกับฉัน แล้วก็หยุดกึกไปหนึ่งเสี้ยววินาที แล้วร้องจ๊ากลั่น “เฮ้ย ตายูทำไมมันแดงเป็นเลือดเต็มตาเลย” ฉันพาลตกใจไปด้วย เวลาแพ้เส้นเลือดฝอยในตามันจะแตก ตาขาวจะแดงก่ำเป็นเลือดสดๆเหมือนในหนังผี น่ากลัวมาก ทุกคนเริ่มตกใจโกลาหล หยุดประชุม โทรหาหมอกันจ้าละหวั่น บังเอิญวันนั้นหมอประจำออฟฟิศออกไปข้างนอก นายเลยพาเดินแทบจะแบกแห่กันไปที่คลีนิกติดกับบริษัท แต่ถึงตอนนั้นฉันก็อาเจียนรุนแรงไปแล้วหลายรอบ ปวดท้องที่สุดกว่าปวดท้องชนิดใดในโลก ฉีดยาเข้าไปแล้วยังนอนดิ้นพราดๆอยู่บนเตียงหมอเป็นชั่วโมง คือมันกินเข้าไปเยอะมาก เลยอาการรุนแรง พออาการเริ่มจะดีขึ้นเพื่อนร่วมงานที่สั่งอาหารเข้ามาบอกว่าโทรไปด่าร้านอาหาร สืบไปมาปรากฎแขกบอกว่า “อีนี่ฉานม่ายด้ายใส่ถั่ว ไม่มีถั่วจริงๆ แต่ฉานใช้น้ำมันถั่วลิสงผัด หอมอร่อยเยิ้มๆ” จ๊ากกกกก

ครั้งถัดมาประชุมเลิกงานสำเร็จลุล่วงได้เรื่องอย่างดี ทุกคนสบายใจแฮ้ปปี้กันมากๆ ตอนนั้นฉันไปอินเดียบ่อยจนชินแล้ว นายเลยบอกว่าไปหาอะไรทำสนุกๆกันดีกว่าคืนนี้ ยูมามุมไบนับครั้งไม่ถ้วนแล้วไม่เคยเห็นอะไรเลยนอกจากออฟฟิศกับโรงแรม ฉันบอกว่าอยากไปดูหนังบอลลีวู้ด ที่ Eros โรงหนังคลาสสิกสร้างสมัยอังกฤษปกครองด้วยนะ เพื่อนแขกจัดการวางแผนเรียบร้อยว่ากินข้าวเร็วๆแล้วไปดูหนังต่อ หนังบอลลีวู้ดยาวมากๆ กว่าจะเลิกก็ดึก เราไปกินร้านอาหารโมเดิร์นร้านหนึ่ง อาหารฟิวชั่นผสานปนกันหลายชาติ ฉันสั่งพาสต้าและย้ำว่าไม่เอาถั่วที่บรรยายไว้นะ นายช่วยกำชับอีกสามทีเป็นภาษาฮินดี แขกรับคำส่ายหัวเช่นเคยว่าเข้าใจเป็นอันดี อาหารมาช้ามาก เวลาใกล้หนังเริ่ม พอจานวางลงเราเลยรีบคว้าช้อมส้อมจ้วงทันที ด้วยความรีบฉันจึงกินเข้าไปถึงสามคำโตๆกว่าจะรู้ตัวว่ามีอะไรกรุบๆในพาสต้า รีบคายออกมาเขี่ยๆดู จ๊ากนี่มันเม็ดอัลมอนด์ฝานบางๆ นายตกใจ เอาอีกแล้วเหรอ คราวก่อนยังหวาดเสียวไม่หาย ฉันเกรงใจและเห็นว่ากินเข้าไปไม่เยอะเลยควักยาประจำตัวออกมากิน (ตอนนั้นพกยาติดตัวเป็นพิเศษแล้ว) และบอกพลพรรคว่าไม่เป็นไรแล้วไปดูหนังกันได้ ทุกคนไม่ค่อยจะเชื่อแต่ฉันย้ำว่ารู้สึกไม่เป็นไรจริงๆ เข้าไปดูหนังนั่งได้แค่ห้านาทีฉันก็รู้ตัวว่าที่ปากแข็งไปน่ะไม่ไหวแน่แล้ว กระซิบบอกนายว่าไปโรงพยาบาลเถอะ เท่านั้นทุกคนก็ลุกพรวดกระโจนออกจากโรงหนังทันทีหลังจากดูระบำแขกวัยรุ่นยักคอบนผาน้ำตกไปแค่เพลงเดียว

คืนนั้นใครผ่านไปมาในถนนเมืองมุมไบอาจจะเห็นรถแท็กซี่สีดำเหลืองคันอ้วนป้อมกระจุมปุ๊กควบปุเลงๆมุดซ้ายขวาพยายามฝ่าการจราจรที่จลาจลไม่แพ้เวลากลางวัน โดยมีแขกผู้ชายตัวใหญ่สองคนกับหญิงไทยสองคนอัดแน่นคับกระป๋องรถและมีมือหลายมือยื่นออกมาจากหน้าต่างซ้ายขวาโบกขอทางกันให้วุ่น โดยมีอาบังโพกหัวหนวดโค้งขาวเฟิ้มขมวดคิ้วขะมักเขม้นนำพารถกระป๋องน้อยซิ่งฝ่าทุกสรรพสิ่งที่ขวางอยู่บนถนนไปราวกับจะแข่งเอาถ้วยกรังด์ปรีซ์ แต่ที่ไม่มีใครเห็นคือหญิงไทยตัวเล็กนางหนึ่งที่ถูกนั่งประกบอยู่กลางเบาะหลังกำลังอ้าปากพะงาบๆสูดหายใจหน้าแดงผื่นเป็นเทือกโดยมิอาจรับรู้ใส่ใจสิ่งใดๆรอบกาย นอกจากภาวนาให้ถึงโรงพยาบาลเร็วๆ

ขณะที่เรากำลังปุเลงๆไปตามถนนนั้น นายที่รักของฉันซึ่งห้าวกร้าวโหดและเด็ดขาดมาเฟียมากก็โทรศัพท์ไปที่โรงพยาบาลสั่งให้ทั้งหมอทั้งพยาบาลเตรียมการทุกอย่างรอรับเรา พอไปถึงเราจึงไม่ต้องเสียเวลาเลยแม้แต่น้อย แท็กซี่จอดเทียบหน้าประตูห้องฉุกเฉินปุ๊บก็มีคนจับฉันนอนลงบนเตียงตรงนั้นเลย แต่ถึงฉันจะมึนสุดๆก็ยังมองเห็นชัดจนชักใจฝ่อว่านี่มันห้องฉุกเฉินหรือห้องดับจิตหว่า มันคือตึกปูนเก่าๆมอมกระดำกระด่างที่มีประตูทางเข้าออกแคบขนาดน่าจะพอเข็นโลงเข้าออกได้พอดีเท่านั้น ไม่โอ่โถงกว้างขวางเป็นประตูกระจกบานเลื่อนอัตโนมัติอย่างบ้านเรา ข้างในก็เหมือนโรงพยาบาลสมัยสงครามโลก โต๊ะไม้เก้าอี้เหล็กทำไมมันเก่าอย่างนั้นเหมือนผ่านสงครามมา ฉากกั้นข้างเตียงยังเป็นแบบเฟรมเหล็กที่มีผ้าเย็บรูดๆยึดบนล่างสามตอนพับหักซิกแซกอยู่เลย นี่ถ้าไม่เป็นเพราะมีนายแขกจอมบู๊เสียงดังพามาและเข้ามากำกับอย่างใกล้ชิดละก็ฉันคงยอมกลั้นใจนั่งรถต่อไปโรงพยาบาลอื่นแล้ว

พอนอนปุ๊บพยาบาลที่แลดูเชี่ยวชำนาญงานมากก็เข้ามาวัดปรอทเตรียมแขนฉีดยา ดูท่าทางเธอแล้วใจชื้นมาก เพราะเหมือนเธอมีประสบการณ์รักษาทหารผ่านศึกมาทั้งสนามรบแม้จะยังดูอายุไม่มาก อึดใจหนึ่งหมอก็เข้ามา ซักถามอาการแล้วฉีดยาให้โดยเดินเข้าทางสายน้ำเกลือแทนที่จะฉีดตรงจากเข็ม ฉันจึงต้องนอนรอให้ยาค่อยๆหยดเข้าตัวจนหมดถุงเป็นชั่วโมงที่ห้องฉุกเฉิน ยาชนิดนั้นปกติเวลามันเดินเข้าตัวช่วงแรกจะรู้สึกได้เลยว่าความแสบร้อนมันพุ่งไปตามกระแสเลือด ตอนที่ยามันพุ่งเข้ากลางลำตัวเฮือกแรกนั้นฉันตกใจจนร้องออกมา คนที่นั่งรออยู่ข้างนอกตกใจกันหมด แต่พอรอไปสักพักอาการแพ้ก็ทุเลาลงอย่างเร็ว ยาที่เข้าเส้นทางน้ำเกลือนี้เห็นผลทันใจมาก ครึ่งชั่วโมงสติฉันก็กลับมาเต็มร้อย เริ่มง่วงเพราะยามีผลให้ง่วง ยังรู้สึกโหวงๆเหนื่อยๆแพ้ๆแต่รู้อาการตัวเองดีว่าถ้านอนหลับตอนนี้ตื่นมาก็จะหายเป็นปลิดทิ้งเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อนเลย พลันหูก็ดันไปได้ยินเสียงนายพูดตกลงกับหมอเหมือนจะจัดการให้ฉันนอนที่โรงพยาบาลคืนนั้น ฉันร้องขึ้นมาทันใดว่าไม่อาววววไม่นอนที่นี่ เรียกนายมาบอกว่าไม่เอาๆๆๆๆหายแล้วจะกลับไปนอนโรงแรม นายบอกหมอไม่ยอมหรอก ฉันดื้อมากเรียกหมอมาต่อรองด้วยตัวเอง ใครจะกล้านอนโรงพยาบาลสงครามโลก ฉันเริ่มวางแผนในหัวจะวาดวาทะหลอกล่อหมอ เริ่มจากยิ้มหวานอวดให้เห็นว่าสดชื่นหายดีแล้ว ชวนหมอคุยทำตัวปกติมาก จนหมอเริ่มคล้อยตามกำลังจะเชื่อว่าฉันหายแล้วและคงจะยอมปล่อยกลับ ฉันจึงรุกฆาตโดยสำแดงพลังเล่าเรื่องขำขันเล็กๆให้หมอฟัง จะได้เชื่อเต็มๆว่าปกติแล้ว 100% เรื่องที่เลือกมาเล่าคือว่า “โอ๊ยแพ้ถั่วนี้ธรรมดามากที่อเมริกานะหมอ จิ๊บๆ คนเป็นกันเยอะ หมอเคยได้ยินไม๊วันก่อนออกข่าวซีเอ็นเอ็น ผู้หญิงแพ้ถั่วคนนึง เค้าไปจูบกับแฟน ซึ่งแฟนเค้ากินถั่วมาเมื่อเก้าชั่วโมงที่แล้วก่อนจูบ ปรากฎว่าหมอเชื่อไม๊ ชีตายเลยอะ จูบสังหาร ฮะๆๆๆ” หมอสะดุ้งเฮือก ไม่ขำไปด้วย บอกทันที หมอว่ายูนอนนี่แหละคืนนี้ จ๊ากกกก ผิดแผน เลือกเรื่องผิด มันไม่ตลกจริงๆด้วย ฉันต้องกลับแผนเริ่มอ้อนวอนกันใหม่ สุดท้ายหมอยอมปล่อยให้กลับแต่ฉันต้องเซ็นต์หนังสือยินยอมว่าจะดื้อออกมาเอง ยังไงก็ดีกว่านอนโรงพยาบาลทหารผ่านศึกละ

อีกครั้ง (จะเป็นครั้งที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้) ฉันพักที่โรงแรมห้าดาวที่ใหม่ไม่ใช่ที่ประจำ ลงมากินอาหารเช้าบุฟเฟ่ต์ก่อนไปทำงานซึ่งหน้าตาอาหารก็ไม่เหมือนที่โรงแรมประจำ ต้องตั้งใจเลือกอาหารและทำความเข้าใจกับคนเสิร์ฟเรื่องถั่วให้ดี ฉันชอบดื่มแลสซี่ โยเกิร์ตปั่นของแขก โรงแรมนี้โก้มากมีบาร์แลสซี่ใหญ่โตให้เลือกหลายรส ฉันเดินไปเลือกดู เขาปั่นแล้วบรรจุขวดแก้วแยกเป็นขวดๆเรียงไว้อย่างสวยงามน่ากินมาก มีสารพัดรสช่างสร้างสรรค์กว่าปกติที่จะมีแค่รสธรรมชาติ รสหวาน รสมะม่วง ดูอลังการมาก เพื่อความปลอดภัยฉันขอเลือกเอารสหวานธรรมดาดีกว่า แต่ก็ยังไม่วายหวาดผวา ถามแขกที่ยืนเฝ้าบาร์แสดงบทบาทเป็นบาร์เท็นเดอร์แลสซี่ว่า “ฉันขอรสหวานแต่ฉันแพ้ถั่ว รสหวานนี่ไม่มีถั่วอะไรใดๆทั้งสิ้นปนเปื้อนนะ ติดมากับเครื่องปั่นนิดเดียวก็ไม่ได้นะ” แขกว่า “ม่ายมีแมม ม่ายมีแน่นอนฉานร้าบประกัน” ฉันก็หยิบมาหนึ่งขวด กลับมาที่โต๊ะ ยังไม่วายผวาอีกเพราะเจอมาเยอะ จะว่าจิตตระหนกเกินปกติก็ได้เพราะตระหนกแล้วก็ยังพลาดอยู่บ่อยๆ แทนที่จะดื่มจากขวดแก้วสวยงามที่เขาทำให้ดื่มได้เลยนั้น ฉันกลับเทแลสซี่ลงแก้วน้ำที่โต๊ะช้าๆ เพื่อจะดูให้ถ้วนถี่อีกทีว่าในเนื้อแลสซี่ข้นๆนั้นไม่มีอะไรนอกเหนือไปจากโยเกิร์ตและน้ำตาลปนมาแน่ๆ แต่เอ๊ะนั่นอะไรจุดๆสีเขียวๆ แปลกจริง ฉันยกแก้วกลับไปที่บาร์เท็นเดอร์คนเดิมที่บาร์ ซึ่งบังเอิญคราวนี้มีแขกใส่สูทอันแปลว่าเป็นผู้จัดการมายืนประกบอยู่ด้วย ได้การละ ถามทั้งสองคนเลย

“แขกๆ ไหนบอกว่านี่แลสซี่หวานธรรมดา แล้วนี่อะไรเขียวๆเป็นก้อนๆ” แขกว่า “ม่ายมีถั่วจริงๆแมม ม่ายมี” “แล้วก้อนๆนี้อะไรล่ะ” แขกว่า “ก้อนน้ำตาลน่ะแมม” ท่าทางตอบมั่ว ฉันไม่ยอม “น้ำตาลมันก็ต้องละลายสิ จะเป็นก้อนได้ไง” ยื้อกันอยู่อย่างนั้น แขกว่าน้ำตาลฉันไม่รู้ว่าอะไรแต่ไม่เชื่อ และอะไรบางอย่างทำให้ไม่วางใจ คาดคั้นจะเอาคำตอบให้ได้ว่านั่นมันก้อนเขียวๆอะไร (ซึ่งก้อนเล็กมาก แต่หลายก้อน) สุดท้ายแขกสองคนหันหัวกันสุมปรึกษาอธิบายกันเองแล้วหันมาตอบฉันด้วยเสียงดังฟังชัดมั่นใจสุดๆว่า “ฉานรู้แล้วแมมว่ามันคืออะไร แต่แมมม่ายต้องห่วงเพราะมันม่ายช่ายถั่วแน่ๆ มันคือ (ถั่ว)พิสตาชิโอ น่ะแมม”

จ๊ากกกกกกก ถั่วบ้าเมืองแขกจะทำให้ฉันเป็นบ้าเอาจริงๆ

ป.ล. ฉันได้รับการรักษาด้วยยาชนิดหนึ่งไม่นานหลังจากนั้น ด้วยความอัศจรรย์วันนี้ฉันแทบจะไม่เหลืออาการแพ้ถั่วอย่างรุนแรงเหลือเลยถึงจะยังเรียกไม่ได้ว่าหายขาดก็เถอะ ถ้าไปอินเดียยังไงฉันก็ขอไม่เอาถั่วบ้าหรอก
ป.ล. อีกที ฉันยังรักอินเดียเหมือนเดิมและไม่ลังเลที่จะกลับไปเสี่ยงชีวิตอีกแน่นอน
Second (1)


3 comments on “India Makes Me Nuts ถั่วบ้าจะฆ่าฉันที่อินเดีย

  1. I don’t know if I’m shocked or amazed or horrified. We don’t have food allergies in India. Not to my knowledge at least. I feel for you, but your post was funny as hell. Your boss must have gone nuts trying to keep you away from nuts. 😀

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )


Connecting to %s