India Makes me Cry (Part III) น้ำตาหลั่ง…ที่อินเดีย (ภาค 3)

Delhi

Delhi


Every trip to India during that frequent period was always hectic. It was always packed with multiple activities meeting different people at different places. Thus, the arrangement to facilitate my agendas had to be well prepared and executed with accuracy; be it travel plan, accommodation, or meeting venues. Luckily my company was generous when it came to employees’ business travel. They recognized the importance to serve us well so that we could work at our top form. My secretary always reserved everything well in advance and handed me a clear ‘trip plan’ before every trip. Our India branch was always busy with visitors, thus we used many agencies to accommodate various things like cars and chauffeurs, hotels, flights, etc. Those agencies always treated us with perks because they make big revenues from us each year. If they did not service well, we could terminate the contract and went for another agency the next year.

On one trip I had to attend many more meetings at different venues than usual. After a series of them in Mumbai I had to hop on a plane for one more meeting in Delhi. Timing was tight as I had to catch the 8:00 a.m. flight to land at 9:00 a.m. and rush through the traffic to the meeting in town at 10:00 a.m. I could not fly a night earlier as the work in Mumbai the previous night ended too late. As soon as I woke up at 5 a.m. I was already worried about making it in time for the meeting. At the check-in I managed to bully the airline to assign me a seat in the first row so that I could sprint out of the plane as soon as the door opened.

And that was what I did – I ran through the Indian crowd at the airport from the plane door to arrival area. But I did not see anyone waiting to pick me up. That was unusual. I walked back and forth along the long line of drivers and hotel receivers with countless name signposts, but none bore my name on. I started to be infuriating. “Why is it happening for this crucial time? Grrrr…” I called the secretary in Mumbai who arranged my pick-up and demanded for an instant mending. He nervously assured to find a solution as fast as he could. Within minutes my phone rang. It was from the limousine company and the guy on the phone sounded senior and competent. (Of course, otherwise they couldn’t handle me.) He informed me that my driver was already waiting for me right there at the airport and he would take me to meeting in no time. I snapped back that no one was waiting for me at the pick-up point and it was not acceptable for the driver to wait elsewhere. He must have been late to make it in time to meet me at the designated area. I didn’t believe him. The seemed-to-be manager politely reassured my driver was ready there somewhere at the airport and advised it was best I called to locate him directly. I was so angry I wanted to be difficult then, so I refused. “Why do I have to waste my further effort making a call to him through this impossible Indian phone network? HE must call me.” The manager, again, politely agreed.

Not more than a few minutes the phone rang. It was the driver reporting that he was ready for me right there at the airport. I bawled back. “Ready where? You were not waiting for me with the name sign at the exit. Don’t say you are ready. You WERE late and don’t lie to me.” He refused nervously. “No, no ma’am I was not late but I could not leave the car to meet you there. Could you kindly walk outside to where the buses are, please?” I was boiled immediately. “I am NOT going to walk to you. I don’t understand where the buses are and I will no longer waste my time by trying to find you. Plus, I will NOT pull my luggage on that dirty road outside. It is YOUR job to come to meet me right here where I am standing and it is YOUR job to carry my luggage and you must come NOW!”

The driver seemed to have a panic attack with my act. He sputtered something like he could not leave the car but my ears were filled anger I could not hear his explanation any longer. My mind concerned only about being late for the important meeting. And I was more agitated when thinking about the driver’s inefficiency that caused me business disruption. I yelled in fume; “YOU walk to me where I am right NOWWWWW!” Slam!

In a brief moment an old, bony man with scruffy white hair and beard in once-white cotton shirt and slacks hobbled towards me. His bent back bowed even lower. “Ma’am, I am here. Please give me your luggage and follow me. I left the car where it is forbidden to park. The officer wouldn’t allow me but I told him that I had to pick ma’am up from here and I just came.” I half-walked-half-ran hoping there would be no further problem from the officer. When arrived at the car I saw that the parking lot was closed due to construction. It was quite a mess on the road as everyone managed the traffic and car at his own wish in every direction. The road was blocked. The cars got tangled. The sound of uncountable honking horns was blasting like a corrupted orchestra. Total chaos. That was why the driver could not leave the car to meet me inside, and tried to ask me to meet him at the car where he could get out of the shambolic airport easily. But I didn’t want to listen. Now he hurried loading my luggage, escorted me in the car, and tried to get the car out and away from the officer who was making his way to us in anger. It was so hectic my head was near to explosion.

The driver clumsily maneuvered the car away. But he was so awkward I couldn’t be alleviated. He was too old and too clumsy to be a driver at this professional agency. Another worry hit me that he might not know where to deliver me. Usually the limousine company would have our destination address well in advance and we wouldn’t have to instruct the driver again. But at that point I was not sure anymore. Then the phone rang again. It was the limousine manager whom I talked to earlier speaking politely. “Ma’am, have you met the chauffeur?” I replied: “Yes, I am sitting in the car with him now but it was not convenient at all and I am very unsatisfied with your service – HIS service. He told me to walk to him outside instead of coming to me at the meeting area and taking my luggage from there. In the end he came but I lost a lot of time and I am now late for an important meeting. And this driver of yours seems to be substandard. He is so awkward with his way around. Will he be able to take me safely to my destination? Does he know where I have to be?” The manager reaffirmed that he and the driver had information about my destination but would confirm with the driver again, if I wished. Hence I gave my phone for them to talk. I didn’t care what their conversation was. I just heard the driver repeated softly “Yes, sir. Yes, sir” throughout. All I cared for was to get the service quality at the premium price my company paid. It was my intention to speak to the manager on the phone loudly for the driver to hear that I was commenting about him. When he handed back my phone, I gave last words to the manager that I would let my secretary report the disappointing quality of this service formally.

Despite that I was still unsure whether the driver knew my destination, so I questioned him again, and handed over a piece of paper with the address printed on it. He clumsily grabbed it and put closely in front of his eyes. It seemed that he was making an attempt to read it with difficulty. One of his shaking hands was trying to handle to steering wheel while the other searched near the gear. Eventually he pulled a shabby pair of spectacles and put them on. I saw from behind that one side of the lenses was broken from left to right. Oh gosh, how poor the condition of this guy was. Suddenly, something provoked my blurry mind and made it clear away from anger. I started to see what I didn’t see before. This man was very old and seemed to be in a bad health. His hands were shaking as if he had Parkinson’s disease. His eyes were bad and his glasses didn’t seem to help. His clothes were old and dilapidated. But worst of all, he seemed to be in a poorer shape now with his body shaking with anxiety from the whole situation. Something caught my eyes from the seat pocket in front of me. It was a service evaluation form that the limousine company usually put there for customers to fill in. Now I got it. He must have been freakily panic that I would evaluate him poorly and report back to his company. Too late. I already yelled and complained a big time to his manager on the phone and he heard that. Possibly when they spoke the manager might already have reproached him, or maybe even threatened to fire him.

Oh no…. instantly I was aware and terrified of what I had done. I focused on the quality of service I deserved and the damage on my business so much that I was blind to see anything else. I might have been correct for the business motto “customer is the king” but what about humanity? If this guy was fired, how would he support his family? Who knows how many kids he had? And what about his health expenses? Most importantly, it looked very probable that he would never get another job elsewhere with his old and poor condition. My heart sank. My rage disappeared and was replaced with deep sorrow and regret. I burst into an ocean of tears. I felt so dismayed and pity for the old guy that I could not stop crying. My body shook unstoppably. I was disgusted with myself, my behavior. How could I be so heartless? How could I allow the fury take over and blind me from the humanity sight? I realized the ‘correctness’ could not be appraised by commercial or professional standard alone. The correctness I was trying to recapture resulted in a poor man being tremendously terrified to lose his job. I was devastated.

But my weep made things worse. The driver became more anxious seeing me crying big and loud. Yet he carried on at his best controlling the car forward despite his shaking hands. I gained back my consciousness and gathered myself. Then I pulled out my phone and redialed the limo company.

“Hi it’s me again. I just want to tell you not to worry about what happened and to forget about my complaint. I am no longer angry and will not report this incidence. Now I understand that the airport is under a construction which made it impossible for the driver to park. I want you to officially record that the driver did his best and was very accommodating. He was really helpful and I want you not to reprimand him or mark down his performance. Please confirm your acknowledgment and agreement to me.” The manager delightfully agreed, though with surprise. I really made sure the driver would not be reported before I hung up the phone.

Overhearing my conversation, the driver calmed down. But I was still speechless all the way. I forgot all about the meeting and time. I had enlightenment that we, in fact, could not evaluate any human being with a spreadsheet. Had I filled out the evaluation form, the driver would fail. But who knew if the form was complete and fair to appraise a man? I used to be strict in appraising people performance or quality of work. I relied on hard facts and never accounted for soft sides. A result is a result; fact-based, quantifiable. The proof is in the pudding. I never cared how consequence of the evaluation would impact on one’s life. This was the first time I learned that life could not be evaluated. Or if it could, maybe the meter ruler to measure it should bear a disproportionate scale?

The driver pulled over at the destination accurately. He eagerly lifted my luggage from the trunk and put on my side. I no longer worried about time and slowly spoke to him. “I would like to thank YOU for driving and taking care of me today. You did a good job is solving the problem. I hope you heard what I told your manager. Do not worry about anything now. You will be fine. Thank you and I’m sorry for my emotions.” Then I handed over to him a few hundreds rupees (which was a lot for that job in that time.)

I walked slowly to the meeting room. More tears poured down unstoppably again. That man was not sent to drive for me. Rather, he was sent to teach me a lesson about the evaluation of life and humanity. And he taught me that sometimes for the price we paid, it was more important to get an emotional value in return, rather than a qualified product or service.
This is the third time that India made me cry.

(Having been writing in too much tears, I’d better stop India Makes Me Cry series now.)

น้ำตาหลั่ง…ที่อินเดีย (ภาค 3)
สมัยเวลาไปทำงานอินเดียอย่างอุตลุดที่เล่าให้ฟังนั้น การจัดการเรื่องต่างๆสำหรับการเดินทาง การประชุม และนัดหมาย ต้องเตรียมล่วงหน้าไว้อย่างดีเลิศเป๊ะๆๆเพราะจะพลาดและเสียเวลาไม่ได้เลย โชคดีที่บริษัทไม่งกในการจะอำนวยความสะดวกต่างๆเพื่อให้พนักงานไปทำงานได้อย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย ไม่ว่าจะเป็นการบิน รถรา โรงแรม อาหาร เลขาจะเตรียมจองทุกอย่างไว้ให้อย่างดีตามที่เราต้องการ และเนื่องจากบริษัทสาขาที่อินเดียเป็นบริษัทใหญ่มากๆ มีพนักงานจากหลายประเทศเดินทางไปประชุมกันตลอดเวลา จึงมีการใช้เอเจนซี่ชั้นนำหลายเจ้าอำนวยความสะดวกในเรื่องต่างๆกันไปครบทุกเรื่อง เช่นรถรับส่งประจำตัวพนักงาน บริษัทจองตั๋วเครื่องบิน โรงแรม ฯลฯ ซึ่งบริษัททั้งหลายนี้ก็จะให้บริการเราดีเป็นพิเศษเพราะปีหนึ่งๆเขาได้เงินจากบริษัทเรามากอยู่ ถ้าบริการไม่ดีแล้วเราไปบ่น ปีถัดไปเขาอาจถูกปลดได้

ครั้งหนึ่งฉันต้องวิ่งรอกประชุมหลายที่อย่างแฮ่กมากที่อินเดีย ประชุมหลายวันที่มุมไบเสร็จแล้วต้องจับเครื่องไปประชุมต่ออีกหนึ่งวันที่เดลี เครื่องออกเช้าแปดโมงต้องตื่นตั้งแต่ตีห้า เครื่องจะลงเก้าโมงต้องวิ่งๆๆๆๆไปเข้าห้องประชุมให้ทันสิบโมง เวลาที่มีเฉียดฉิวมากเพราะกว่าจะฝ่าฝูงชนจากสนามบินออกมา แล้วยังต้องนั่งรถเข้าเมืองเดลีอีกเกือบชั่วโมง การจราจรก็รู้ๆกันอยู่ แต่ไม่มีทางเลือกเพราะจะมาล่วงหน้าคืนหนึ่งก็ไม่ได้ งานคืนก่อนเสร็จดึกเกิน ฉันนั้นใจเป็นกังวลลุ้นเรื่องเวลาตั้งแต่ตื่นมาขึ้นเครื่องแล้วว่าจะทันไหม ตอนเช็คอินขอบี้เขาเอาที่นั่งแถวแรกสุดมาจะได้วิ่งออกจากเครื่องคนแรก

เครื่องลงประตูเปิดปุ๊บฉันจึงโกยแน่บวิ่งๆๆๆแหวกบรรดาแขกออกมา ถึงด้านนอกเอ๊ะทำไมไม่มีคนขับรถมายืนถือป้ายชื่อรอรับ เดินตรวจแถวแขกที่ถือป้ายชื่อกันสลอนลายตาเป็นที่สุดกลับไปมาอีกหลายรอบ ไม่มีชื่อเราแฮะ เริ่มหงุดหงิด ทำไมมาพลาดเอาเวลาสำคัญ เดินออกมาด้านนอกแล้วโทรกลับไปโวยกับเลขาแขกที่มุมไบว่าชั้นมาถึงแล้วไม่มีคนมารับ จะไปประชุมสายแล้ว กรุณาแก้ปัญหาด่วน เลขาละล่ำละลักว่าอีนี่นายจายเยนเยน เดี๋ยวฉานจัดการห้ายทันที วางหูไปไม่กี่นาทีมือถือก็ดังขึ้น เป็นบริษัทรถที่เราจ้างมาขับดูแลฉันตลอดทั้งทริปที่เดลี แขกพูดจาดีฟังดูเป็นระดับผู้จัดการมาพูดเอง (แน่หละ ไม่งั้นเอาฉันไม่อยู่) บอกว่าคนขับรถที่มารับฉันรออยู่แล้วที่สนามบิน พร้อมพาฉันบึ่งไปประชุมได้ทันที ฉันว่าอ้าวไหนล่ะ ไม่เห็นมีใครถือป้ายรอเลย ทำไมผิดที่ผิดทางอย่างนี้ ของง่ายๆมัวแต่ไปรอที่ไหน อย่ามาแก้ตัวมั่วนิ่มไม่มีเวลาฟัง แขกบอกว่าอีตาคนรถรออยู่จริงๆ เขาโทรคุยกันแล้ว แล้วบอกว่าให้ฉันโทรเข้ามือถือคนรถจิกตรงได้เลย ฉันเล่นแง่วางอำนาจอีก “ไม่โทร ให้เขาโทรเข้ามาเครื่องฉันสิ เรื่องอะไรให้ฉันเหนื่อยกดออกอีก คลื่นโทรศัพท์อินเดียแย่จะตาย หมุนไม่ค่อยติด” เขาว่าได้ไม่มีปัญหา อีนี่ฉานจะให้คนรถกดเข้าเครื่องนายเดี๋ยวนี้
สองสามนาทีมือถือก็ดังขึ้น คนรถรีบแนะนำตัว บอกว่านายๆฉานรอรับนายอยู่แล้ว ฉันว่ารอที่ไหนล่ะ ทำไมไม่มาถือป้ายรอในที่ที่ควรรอ มาสายละสิอย่ามาอ้าง แขกว่า เปล่าๆฉานไม่ได้มาสาย แต่ฉานเข้าไปรอรับนายตรงนั้นไม่ได้ นายเดินออกมาตรงลานจอดรถได้ไหม ถึงตรงนี้ฉันไม่ฟังแล้ว ลมออกหูเป็นควันโขมง ทำไมมันสั่งให้ฉันเดินไปหามันแทนที่มันจะมารับฉัน ตะโกนกรอกไปว่า “ไม่เดิน! ขี้เกียจหา ฟังไม่รู้เรื่องว่าจะให้ไปตรงไหน และฉันไม่มีวันจะลากกระเป๋าเดินทางทุกลักทุเลไปบนพื้นถนนเฉอะแฉะข้างนอก ชั้นจะยืนรออยู่ตรงนี้ ที่ที่แกควรต้องมารับชั้น แกต้องมาหิ้วกระเป๋าฉันออกไปเดี๋ยวนี้!”

เสียงแขกตกใจกลัวมาก ละล่ำละลักพูดอะไรไม่รู้เรื่องว่าทิ้งรถมาไม่ได้อะไรทำนองนี้ ฉันฟังอะไรไม่รู้เรื่องทั้งสิ้น ลมโมโหมันอุดหู ประสาทกลับนึกไปถึงประชุมที่รออยู่ เสียเวลาไปจะยี่สิบนาทีกับความไม่มีประสิทธิภาพ โกรธสุดๆ ตะโกนไปอีกรอบว่า “แกเดินมารับชั้นที่นี่ตรงที่ฉันยืนอยู่เดี๋ยยยยยวววววนี้” แล้ววางหูโครม

ไม่ถึงอึดใจ อาบังแก่ผอมเกร็งหลังค้อมผมเผ้าหนวดเคราขาวโพลนในเสื้อกางเกงผ้าฝ้ายขาวตุ่นก็เดินกระย่องกระแย่งลุยพื้นแฉะๆเข้ามาหาฉัน ก้มตัวให้หลังที่คุ้มอยู่แล้วต่ำลงไปอีก ถามว่า นี่นายใช่ไหม มาๆฉานหิ้วกระเป๋านายให้ นายตามมา รถฉานจอดทิ้งอยู่ตรงโน้นหลังรถบัสที่เขาห้ามจอด แต่ฉานบอกนายสถานีว่าฉานขอจอดมารับนายแป๊บเดียว เขาไม่ยอมแต่ฉานไม่สน ทิ้งมาหานายเลย ฉันเดินตามอย่างใจร้อนสุดๆ ทำไมไม่จอดดีๆ เดี๋ยวมีเรื่องให้สายเข้าไปอีก พอเดินมาถึงรถจึงเห็นว่าลานจอดรถมีการก่อสร้าง ปิดทางเข้าออกมั่วเละไปหมด ทางเดินรถทางไหนอะไรยังไงวุ่นโกลาหลตุงนัง อีตาคนรถเลยเอารถเข้าไปจอดไม่ได้ เขาพยายามจะบอกทางโทรศัพท์ให้ฉันเดินออกมาตรงที่เขาลอยรถอยู่จะได้แหวกหลบรถอื่นที่ติดกันพันตูออกไปเลย แต่ฉันก็วีนซะ เขาเลยตัดสินใจเสี่ยงทิ้งรถเดินมารับฉัน บังรีบเปิดรถให้และเอากระเป๋าใส่ท้าย ล่กๆรีบๆจะเอารถออกเพราะแขกที่จัดจราจรก็ปรี่เข้ามาไล่ โวยวายโกลาหลอื้ออึง โอ๊ยเวียนหัวประสาทจะกลับ

อาบังเข้าเกียร์กระชากรถออกอย่างงกๆเงิ่นๆ ฉันทุรนทุรายกับความไม่คล่องตัวของบังมาก ท่าทางไม่ค่อยจะรู้เรื่องอะไรเลย แก่กว่าคนขับรถที่เคยมารับทั่วๆไป ผิดมาตรฐานกว่าปกติ ชักกังวลใจว่าอีจะไม่รู้ว่าจะต้องพาไปที่ไหน ซึ่งปกติคนรถจะรู้จุดหมายของเราดี ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อโทรศัพท์ก็ดังขึ้น แขกผู้จัดการบริษัทรถที่พูดด้วยเมื่อกี้นั่นเอง เสียงสุภาพสุขุมถามมา “แมมๆพบคนรถหรือยัง” ฉันว่าพบแล้ว ตอนนี้นั่งอยู่บนรถแล้ว แต่กว่าจะเจอทุลักทุเลมาก ฉันไม่พอใจกับบริการของเธอนะ เพราะคนรถเธอโทรมาสั่งให้ฉันเดินออกไปที่รถแทนที่จะมารับและหิ้วกระป๋าให้ฉัน ถึงสุดท้ายจะยอมเดินมารับก็เถอะ มันทำให้ฉันเสียเวลามาก นี่ท่าทางจะไปประชุมสายแน่ๆแล้ว เธอรู้ใช่ไหมว่างานฉันเสียหาย แล้วนี่คนรถเธอสภาพท่าทางผิดมาตรฐานกว่าปกติ เงอะๆงะ จะพาฉันไปถูกที่ไหม เธอมีหน้าที่ต้องรู้จุดหมายที่ถูกต้องของฉันนะ เขาว่ารู้ๆเรารู้จุดหมายนาย คนรถก็รู้ แต่จะย้ำให้ ขอพูดด้วย ฉันเลยส่งโทรศัพท์ให้แขกพูดกันเอง จะพูดอะไรฉันไม่รู้ คาดหวังอย่างเดียวว่าต้องได้รับการบริการที่สมคุณภาพเพราะเราคือลูกค้ารายใหญ่ ฉันไม่ลังเลที่จะพูดดังๆให้คนรถได้ยินเลยที่ฉันพูดถึงตัวเขาให้ผู้จัดการฟัง จะได้รู้ว่าฉันคิดอย่างไร ฉันรับโทรศัพท์คืนมาแล้วย้ำกับแขกผู้จัดการไปอีกว่า คุณภาพบริการครั้งนี้น่าผิดหวังมาก ฉันจะให้เลขาทำรายงานประเมินไป ระวังให้ดี

วางหูแล้วฉันยังไม่ไว้ใจ ถามคนรถไปว่า “นี่ๆบังรู้ไหมว่าต้องพาฉันไปประชุมที่ไหน อย่าไปผิดที่นะ” เขาว่ารู้เมื่อกี้นายย้ำอีกทีแล้ว แต่ฉันยังไม่วางใจ ควักเอาใบที่เลขาพิมพ์ให้ออกมายื่นไป “นี่ดูที่อยู่บนนี้ ไปให้ถูกที่นะ” บังเงอะๆงะๆรับกระดาษไป ยกขึ้นมองทำตาหยีๆ แล้วเอามือหนึ่งประคองพวกมาลัย มือหนึ่งควานหาอะไรข้างเกียร์ ในที่สุดก็ยกแว่นที่ควานเจอขึ้นมาด้วยมือที่สั่นระริกเข้าใส่บนหน้า เขาใส่ไม่ตรงต้องขยับอยู่หลายทีกว่าจะเข้า ฉันเห็นจากด้านหลังว่าแว่นข้างหนึ่งร้าวเป็นรอยแตกยาว ตายแล้วทำไมแว่นสภาพน่าอนาถอย่างนั้น อะไรบางอย่างเข้ามาสะกิดใจให้ประสาทสัมผัสตื่นฟื้นจากอารมณ์โกรธและเริ่มทำงานสังเกตสิ่งรอบข้าง อาบังคนนี้อายุแก่มากแล้วท่าทางไม่ค่อยแข็งแรงด้วย มือสั่นๆนี่สงสัยจะเป็นพาร์กินสันอ่อนๆ สายตาก็เหมือนไม่ดีแต่แว่นแกก็โทรมเสียจนไม่แน่ใจว่ากำลังขยายจะตรงกับสายตาหรือเปล่า สภาพเสื้อผ้าคงดีที่สุดที่แกมีแต่ก็เห็นได้ว่าเก่าปอนมากๆ ที่สำคัญ ตอนนี้แกแลดูลนๆกลัวๆฉันเอามากๆ มือที่สั่นน้อยๆเหมือนจะสั่นมากขึ้นจนยากที่จะประคองพวงมาลัยไว้ได้ แต่แกก็พยายามที่จะครองสติไว้อย่างที่สุด ฉันเหลือบไปเห็นใบประเมินคุณภาพการบริการที่เหน็บอยู่หลังเบาะหน้าเพื่อให้ลูกค้ากรอกความเห็นหลังบริการอันเป็นปกติของบริษัทรถทั้งหลายที่นี่ สติเริ่มกลับมาประมวลเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ตายแล้วอีตาลุงบังนี่คงกำลังกลัวฉันประเมินให้สอบตกจนลนลานทำอะไรไม่ถูก ไม้ต้องกลัวหรอก ฉันโวยกับผู้จัดการไปแล้วอย่างที่บังได้ยินเต็มสองหู ฉันอาละวาดไปแล้วไม่เหลือซาก แล้วนี่ที่เขาพูดโทรศัพท์กันผู้จัดการจะด่าว่าตาลุงนี้อะไรไปบ้างแล้วฉันก็ไม่รู้ได้ จะคาดโทษไปแล้วหรือยังไม่รู้ หรือว่า…หรือว่าขู่จะไล่ออกไปแล้ว…..

ความตกใจวิ่งเข้ามาจับหัวใจฉันจนหนาว ตกใจว่าตัวเองทำอะไรลงไป ฉันมัวแต่มุ่งแต่เรื่องคุณภาพบริการว่าบริษัทเราจ่ายเงินจ้างบริษัทรถตั้งเยอะแต่กลับได้ของไม่มีคุณภาพ ฉันมุ่งแต่เรื่องความเสียหายของบริษัท ว่าเสียเงินไม่คุ้ม และยังจะมาเสียงานเพราะฉันไปประชุมไม่ทันอีก จริงอยู่ฉันถูกด้วยมุมมองของ”ลูกค้าคือพระเจ้า” แต่ด้วยมุมมองของมนุษยธรรมล่ะ นี่ถ้าลุงบังนี่ถูกไล่ออกเพราะฉันจะเกิดอะไรขึ้น เขามีเมียมีลูกต้องเลี้ยงกี่คนไม่รู้ แล้วที่ดูไม่แข็งแรงกระเสาะกระแสะจะเอาเงินที่ไหนไปหาหมอ ที่สำคัญถ้าเขาเสียงานนี้เขาไม่น่าจะหางานใหม่ได้ง่ายๆ สภาพอย่างนี้ใครจะมาจ้าง ฉันใจหายด้วยความสงสารจนความโกรธหายไปหมดสิ้น กลายเป็นความเศร้าและเวทนาจนอยู่ดีๆฉันก็ปล่อยโฮออกมา สงสารลุงจนจับใจ ร้องไห้ฮักๆจนตัวโยน ไม่ไหวแล้ว ทำไม่ฉันใจร้ายอย่างนี้ ทำไมโกรธจนไม่พิจารณาอะไรให้รอบคอบ ทำไมจิตใจถึงคิดแต่หลักการทางธุรกิจ ทำไม่ไม่คิดถึงคุณธรรมและมนุษยธรรม บางทีความถูกต้องมันก็วัดที่มาตรฐานทางการค้าอย่างเดียวไม่ได้ ยิ่งเห็นผลแห่งการกระทำของตัวเองที่ทำให้คนแก่น่าสงสารคนหนึ่งตัวสั่นงกๆยิ่งเสียใจ และสงสารแกมากขึ้นจนหยุดร้องไห้ไม่ได้

ปรากฎว่าลุงบังเห็นฉันร้องไห้ยิ่งตกใจไปใหญ่ มือไม้เข้าเกียร์ไม่ถูกยิ่งขึ้น แต่แกก็ไม่กล้าพูดอะไร ตัวสั่นประคองรถปุเลงๆต่อไปอย่างตระหนก ฉันเลยได้สติว่ายิ่งฉันร้องแกก็จะยิ่งตกใจว่าแกทำให้ฉันโกรธมากขึ้น ฉันเลยสูดหายใจรวบรวมสติสัมปชัญญะ ยกโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์กลับไปยังผู้จัดการบริษัทรถที่คุยด้วยเมื่อกี้

“โหลๆ นี่ฉันโทรมาจะบอกว่า เมื่อกี้ที่ฉันโวยวายมาทั้งหมดขอให้สบายใจได้ ฉันไม่โกรธและไม่รายงาน สนามบินเขาก่อสร้างมันเลยขลุกขลัก ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว และฉันอยากเน้นว่า ลุงคนขับรถนี่แกได้พยายามช่วยเหลือและทำหน้าที่อย่างดีที่สุดแล้ว แกตั้งใจบริการมากและไม่ได้ทำอะไรผิด ขอให้ผู้จัดการเข้าใจชัดเจนว่าเขาปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างดี และฉันไม่โกรธหรือจะเอาความอะไร ให้ผู้จัดการอย่าไปตำหนิเขาเด็ดขาด และอย่าไปบันทึกว่าเขาบกพร่อง จงรับปากฉันมาเดี๋ยวนี้ว่าเข้าใจและตกลงตามนี้” อาบังผู้จัดการตอบรับมาด้วยเสียงประหลาดใจสุดๆแต่ก็เต็มไปด้วยความยินดี ฉันมั่นใจว่าลุงแกจะไม่โดนเล่นงานแล้วจึงวางหู

ลุงได้ยินที่ฉันพูดกับผู้จัดการแล้วอย่างชัดเจนก็ลดความสั่นลงไปจนเป็นปกติ แต่ฉันนั่งอึ้งพูดอะไรไม่ออกตลอดทาง สมองลืมเรื่องงานเสียสนิท และปัญญามันเข้ามาสู่สมองเองว่า การประเมินคุณภาพของคนๆหนึ่งนั้น มันมีปัจจัยมากเกินกว่าข้อที่ให้กรอกในแบบฟอร์ม ถ้าฉันกรอกทุกข้อตามจริงในกระดาษนั้น ลุงแกก็สอบตกแน่ แต่ข้อที่ไม่มีให้ฉันกรอกที่ว่า สอบตกแล้วชีวิตลุงจะเป็นอย่างไรนี่สิ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันนึกรู้ได้ว่า ชีวิตนั้นมันประเมินกันไม่ได้ และไม้บรรทัดที่จะวัดนั้น บางทีมันก็ใช้ไม้ที่ตรงไม่ได้เหมือนกัน

ลุงบังพารถมาจอดหน้าที่หมายอย่างถูกต้องไม่หลงเลย แกกุลีกุจอลงมายกกระเป๋าออกมาวางให้ฉันอย่างดี ฉันไม่กลัวเสียเวลาอีกต่อไปแล้ว แทนที่จะวิ่งเข้าไปประชุมอย่างไม่รอช้าเหมือนปกติ ฉันกลับยืนนิ่งข้างกระเป๋านั้น จ้องหน้าลุงแล้วบอกว่า “ลุง ฉันขอบใจมากที่ขับรถให้ฉันวันนี้ ขอบคุณจริงๆ ลุงทำหน้าที่ได้ดีมากในการแก้ปัญหา หวังว่าลุงคงได้ยินที่ฉันพูดกับผู้จัดการแล้ว ขอให้ลุงสบายใจได้ ฉันขอโทษที่อารมณ์เสีย” แล้วฉันก็กำแบงค์หลายร้อยรูปียื่นใส่มือลุง (ซึ่งนับว่าเยอะมากสำหรับการขับรถไม่กี่ชั่วโมง)

ฉันเดินลากกระเป๋าช้าๆไปยังห้องประชุม น้ำตาไหลออกมาอีกจนต้องสะอื้น ลุงไม่ได้ถูกส่งมาให้ขับรถให้ฉันหรอก แต่แกถูกส่งมาสอนให้ฉันได้เรียนรู้บทเรียนเรื่องไม้บรรทัดแห่งความเป็นมนุษย์ และสอนว่าบางทีสิ่งที่เราซื้อมามันก็ประเมินค่าความคุ้มที่คุณภาพอย่างเดียวไม่ได้ แต่อยู่ที่มันสร้างคุณค่าทางใจอะไรให้กับเรามากกว่า
นี่คือครั้งที่สาม ที่อินเดียทำให้ฉันหลั่งน้ำตา

(เขียนไปร้องไห้ไปอีกแล้ว ขอจบเรื่องหลั่งน้ำตาในอินเดียแต่เพียงเท่านี้ดีกว่า)
India5
India1

2 comments on “India Makes me Cry (Part III) น้ำตาหลั่ง…ที่อินเดีย (ภาค 3)

  1. Patrick Jaberg says:

    Again a nice story and it’s no problem if we make mistakes as long as we have enough mindfulness (sati) to observe our own behaviour and take a lesson for ourselves. It happens to everyone and we must not forget that in the last consequence we must also forgive ourselves for
    sometimes being stupid. This fact often makes me laugh about myself and I know at that very moment that I just took another precious lesson towards being a calmer and happier person.

    You surely know this quote:

    Holding on to anger is like grasping a hot coal with the intent of throwing it at someone else; you are the one who gets burned.

    The buddha is our best teacher in life🙂

    Cheers, Patrick

  2. poon says:

    เสียน้ำตาเรื่องสุดท้ายนี่สุดยอดเลยพี่ฟ้า thank you very much for sharing your life lesson with us krub

    ปูน

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s